blog
Nieuws #102
17/06/2016

Joost de Vries, deze week in De Groene Amsterdammer:

'Bermuda is een lekker origineel narrig boek, speels en helder geschreven, waarbij Boer de lezer heel losjes meetrekt de associatieve gedachtewereld van Meis in.'

'Bermuda eindigt met een lieve, verstilde epiloog. [-] Ik verklap niets, het is ambigu. Je kunt als lezer zelf bepalen hoe je het interpreteert.'



Lees de complete recensie op Blendle
Meer over Bermuda



Nieuws #101
14/06/2016

Bermuda werd tot nu toe tweemaal gerecenseerd, in Trouw (Elke Geurts, 28 mei) en de Volkskrant (Daniëlle Serdijn, 11 juni).



Trouw:
'Betoverende debuutroman'
'Als lezer ga je mee in de wereld die Basje Boer je voorschrijft. Dat is een grote verdienste van de schrijfster.'
'Haar stijl is visueel, fantasierijk, grappig en volkomen eigen.'
'Je wilt graag doorlezen omdat je je afvraagt waarheen de zoektocht van Meis in hemelsnaam leidt. Ook niet onbelangrijk.'



Volkskrant:
* * * *
'Met verve verbeeldt Boer de zoektocht naar een volwassen personaliteit.' 
'Thematisch is Bermuda een compact verhaal.'
'Het laat zich lezen als een eigentijdse geschiedenis door de losse compositie en hipsterschrijfstijl.'

Lees de gehele recensie uit de Volkskrant hier terug. 



Bericht #38
10/06/2016

Over Bermuda

 

Bermuda opent met twee motto’s. Het eerste is afkomstig uit Big (Penny Marshall, 1988). Het luidt: ‘It’s a glow-in-the-dark-ring. So you don’t get lost.’ Ook het tweede motto is een quote uit een film, Alfred Hitchcocks Vertigo (1958): ‘Here I was born and there I died. It was only a moment for you, you took no notice.’ 

In Big ondergaat het hoofdpersonage een bovennatuurlijke transformatie: de twaalfjarige Josh krijgt het lichaam van een volwassen man. Natuurlijk is hij niet echt volwassen; hij is nog steeds een twaalfjarige, een feit dat hij amper weet te verbloemen. De zin over de “glow-in-the-dark-ring” spreekt hij uit tegen zijn love interest. De vrouw blijft bij hem slapen, onderin het stapelbed, en als dank geeft hij haar zijn ring. Zijn opmerking is vrij van ironie (stel dat je verdwaald raakt in een bos, denkt de twaalfjarige, dan is het superhandig als je een lampje bij je hebt), zij interpreteert hem romantisch (hij is de stabiele factor die haar door het donkere bos van het leven leidt, zoiets). Maar feit blijft: hij is niet de man die hij zegt te zijn.

Ook Judy speelt een toneelstukje. De plot van Vertigo – een film waar je het niet over kunt hebben zonder ‘m te spoilen – draait om een moordintrige. Judy doet zich voor als Madeleine, die op haar beurt bezeten is door ene Carlotta Valdes, die jaren geleden zelfmoord pleegde. Judy speelt haar rol met verve: als Madeleine/Carlotta is ze mysterieus, afstandelijk, kwetsbaar. Geen wonder dat Scottie verliefd wordt. Ze wijst naar de ringen van een boom. ‘Hier,’ ze doelt daarmee op een jaartal, ‘werd ik geboren. En daar,’ ze wijst naar een ander jaar, ‘ging ik dood.’ Dat hij het niet opmerkte, zegt ze. In het licht van de eeuwigheid zijn onze levens niet meer dan een moment.

Josh en Judy doen zich als iemand anders voor. En hun teksten hebben nog iets anders gemeen: beide zijn onderdeel van een dialoog, en verwijzen naar een "you". Josh en Judy praten tegen iemand, ze spreken diegene direct aan. Ze voeren een toneelstuk op; de "you" tegen wie ze spreken, is hun publiek. Meer nog dan over uitvinden wie je bent, gaat Bermuda over uitvinden wie je bent in de ogen van de ander.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Bermuda is nu in de boekwinkel te koop. Lees meer over mijn thema's, terzijdes en inspiratiebronnen op de pagina basjeboer.nl/bermuda.



Nieuws #100
17/05/2016

Bermuda is er! Daarover het volgende.

1. Je koopt Bermuda bijvoorbeeld hier, of hier.

2. Je kunt ook een voorpublicatie lezen, namelijk hier

3. Ik heb al mijn referenties, thema's en inspiratiebronnen verzameld op de pagina basjeboer.nl/bermuda. Met plaatjes! En video's!

4. Ik vertelde over Bermuda, en andere dingen, bij radioprogramma Nooit meer slapen, in de rubriek Open kaart. Luister het gesprek hier terug.

5. De auteursfoto op de achterflap is van Nick Helderman

 



Nieuws #99
22/04/2016

Op 24 mei verschijnt mijn roman, Bermuda. Bij Nijgh & Van Ditmar. Je bestelt hem bijvoorbeeld bij Bol.com, of bij Scheltema.

Meis weet niet hoe ze moet leven. Wanneer ze haar beste vriendin kwijtraakt, verliest ze alle houvast. Ze slentert over straat en vlucht voor het donker, bang voor alles om zich heen. Filmscènes vlechten zich door haar dagen en maken de werkelijkheid tot een droom. Wanneer Meis’ bestaan zo klein is geworden dat ze er nauwelijks nog in past, laat ze alles achter en vertrekt. Haar intuïtieve zoektocht naar zichzelf leidt van het Amsterdamse Bos en Lommer tot aan een woonboot in de gracht. Terwijl ze nieuwe identiteiten uitprobeert, wordt Meis ook door de mensen om haar heen in verschillende rollen gedwongen. Maar wie is ze nu echt?

Bermuda is een beklemmende, poëtische coming of age-roman, een mystiek relaas waarin de fictie het meermaals lijkt te winnen van de werkelijkheid.



Nieuws #98
15/04/2016

Mijn verhaal Darling, this place is a lover's oasis staat in literair tijdschrift De Gids, plus mijn antwoorden op een aantal Grote Vragen, in de vorm van een interview met mijzelf. Hieronder het bewijs. De illustratie is van Ruth van Beek.

 



Nieuws #97
05/04/2016

1.
I wrote a piece on religion and the film Free in Deed, for We Are Public. You can read it in Dutch, or in English

2.
Ik leverde een bijdrag aan de essaybundel Vrouwen schijven niet met hun tieten. Het boek, dat werd samengesteld door Wiegertje Postma en met bijdragen van o.a. Niña Weijers, Hanna Bervoets, Simone van Saarloos en Clarice Gargard, komt deze maand uit bij Atlas Contact. Dat moet gevierd worden, en dat gebeurt ook, op deze avond (die inmiddels hartstikke uitverkocht is). Zelf denk ik overigens dat vrouwen wel degelijk "met hun tieten" schrijven, maar dat is weer een heel ander verhaal.

3.
Ik leverde óók een bijdrage aan de bundel Handboek voor een optimistisch leven, waarin het beste van het online cultureel tijdschrift De Optimist is verzameld. Ook dit boek verschijnt bij Atlas Contact, in augustus.

4.
On Instagram I collect images from films: pictures from books, film stills, screenshots and pictures I took myself. Follow me

 



Nieuws #96
26/02/2016

Aanstaande zondag worden de Oscars uitgereikt! Voor We Are Public schreef ik over een paar van de films die kans maken op een beeldje.

The Revenant komt op zondag 28 februari als winnaar uit de bus. De film wint de Oscar voor beste acteur, beste regie, beste film, en zo nog een paar. Waarom? Omdat The Revenantgelijke delen popcornfilm en arthousefilm is, overgoten met de bravoure waar ze bij de Academy van houden. Een terechte winnaar? Nee. Zoals Inside Out zijn publiek serieus neemt, zo neemt The Revenant zijn publiek in de zeik. Lees hier verder

Op de valreep Oscar-films kijken? Hieronder mijn tips.

Deze zaterdag is er een Inside Out-feest in Kriterion
Deze zondag worden de genomineerde korte films vertoond in de Balie
Deze zondag is er in Cinecenter een voorpremière van Room
Dit weekend is ook Het Pathé Oscar Weekend
Anomalisa is nu overal te zien



Bericht #37
29/01/2016


from David Boring, by Daniel Clowes


Confessions of a narcissist

Francesca Woodman has wound a plastic strip around her legs. The image is reminiscent of a ribbon twisting down a maypole. It looks painful. It looks as though this girl meant to hurt herself, to slice the skin off her legs. At the same time, the image reminds me of a child’s game. A game played out of boredom perhaps, or out of curiosity; the result of a simple question, proposed in all honesty: What would my legs look like if they’d have a plastic strip twisted around them? Looking at the picture, you can imagine that Woodman was actually interested in the outcome. The picture she took of her legs is therefore not only esthetically beautiful, but also necessary: it’s the end result of a specific research. Francesca Woodman wanted to view her body in a new and different manner. Ah, she would’ve said to herself after developing her photograph. My body can look like this too.

At fifteen, I owned a small snapshot camera. I fixed my gaze on my rapidly multiplying group of friends, desperate to get a grip on my teenage existence that was changing ever so fast into a grownup’s. But I would also turn this camera around, capturing myself in various situations and get-ups; trying out different persona’s. Brushing my teeth, my face clean of make-up and my hair up. Sitting on my bedroom floor singing, my mouth wide open and ugly. Meaningfully eying the lens of the camera with dark make-up theatrically piled up on my face and flowers in my hair. It was my way of examining all the me’s that I could be, and how those me’s related to everyone else.

Francesca Woodman, whose photographs are currently on display in Foam, was nineteen when she started photographing obsessively. After she did this for three or four years, using herself as a model and subject, she committed suicide, at twenty-two. I’m wondering: is it possible to discuss Woodman without mentioning her suicide? It seems unfair: her lively, playful work now covered with a layer of sadness, insanity, female hysteria. There is a darkness to Woodman’s photography, yes. But there’s also an undeniable lightness. In her photographs, she proves herself brazen, curious, funny and full of life. In a playful, childlike manner, she’s examining herself and all that she can be. Yes, it’s necessary to speak of Woodman’s suicide when discussing her photography. If only as part of a paradox: this very lively young woman chose death. And there are more contradictions. In her pictures, Woodman hides and exposes herself. She makes herself center of the universe and, at the same time, denies that she is worth anything. This is narcissism: utter self-involvement that leads to utter self-scrutiny that leads to utter self-loathing.

It took me a while, but I grew tired of taking self-portraits, just as social media and selfies emerged to become the symbol of our times. First, I grew hostile towards my own self-portraits, turning them into collages by cutting or extorting them, as though to wipe out my own identity; fooling everyone but myself into thinking these weren’t self-portraits at all. Then, I quit taking pictures of myself altogether, feeling ashamed that I ever indulged in such narcissist behavior. Now, in the golden age of narcissism, I distance myself from a time when I needed my own reflection to make sense of where I stood; deeming these photographs remnants of my youth, instead of treating them as the results of an honest and very necessary research. 


I wrote this piece for an evening on narcissism in SPUI25.



Nieuws #95
22/01/2016

Gisteravond presenteerde beeldend kunstenaar Marleen Sleeuwits haar boek On the Soft Edge of Space., uitgegeven door Onomatopee. Mijn gedicht The Passive Room, dat ik in opdracht van Sleeuwits schreef, opent het boek, waarin haar foto's, die gaan over ruimte en schaal, worden gepresenteerd in, opnieuw, een artificiële ruimte.

On the Soft Edge of Space is nu te koop, bijvoorbeeld hier.
Hieronder een fragment uit het gedicht. 


Around the corner is another corner.
(Maybe I have a thought.) But what’s behind the curtains?
(Maybe my thoughts repeat themselves.) There are few certainties.

This I know: If there is a window, there must be a view. (There are no windows. There are pictures of windows.)

This room is passive, it’s inert. The non-specific is obscene.
(Maybe I start looking for smudges and holes; for small imperfections.) I long for traces of humanity.

I follow the lines, the straight lines. Follow them straight up to the ceiling.
Everything’s endlessly the same.
(Maybe it’s me that’s different. Around the corner is another me.)

 



Oudere berichten