-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Ik heb een zogeheten "notuul" geschreven voor de website van De Gids, naar goed voorbeeld van Herman Franke; grof gezegd gewoon een kort verhaaltje. Lees het hier.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Voor het tijdschrift 609, een publicatie van Het Mediafonds, schreef ik een column over kunst en televisie. Hieronder kun je de eerste alinea lezen. Download het complete stuk als PDF op de website van Het Mediafonds.

Je bent kunstenaar. Specifieker gezegd: je bent kunstenaar Basje Boer. Je hebt vijf werkdagen lang door Amsterdam gefietst; filosofie lezend bij de lunch, over begrotingen piekerend in de rij bij de Albert Heijn, kunststromingen nalezend op Wikipedia, uurtjes wegzuchtend bij je loondienstwerkgever en biertjes wegtikkend bij de een of andere galerieopening in de Jordaan. En op vrijdag luid je het weekend in met in de ene hand de afstandsbedieningen in de andere een mok kamillethee; op de ene knie een Donald Duck Extra voor tijdens de commercial breaks en op de andere de kat, die afwisselend luid spint en luid snurkt.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In de film Lost in Translation (Sofia Coppola, 2003) vertelt Scarlett Johansson in haar rol als Charlotte: 'Ik heb het als fotografe geprobeerd maar mijn foto's waren te middelmatig. Ik denk dat alle meisjes door een fotografie-fase gaan. Je weet wel, eerst zijn ze paardengek, vervolgens gaan ze foto's maken van hun voeten.' Het schaamrood stond me op de kaken bij het horen van die uitspraak. Ik dacht de enige te zijn die verslaafd was aan het maken van voetenkiekjes.

Foto's maken van jezelf hoort bij meisjes: een snapshot van je voeten in een Frans beekje, blootfoto's met de mobiele telefoon of dronken pasfoto's op het station. Het begint dan bij de puberteit - samen met de vragen over identiteit en seksualiteit - en eindigt als je de dertig eenmaal gepasseerd bent. Maar soms wordt het kunst. Wat is het verschil tussen een zelfverheerlijkend kiekje met getuite lipjes en een werk dat waarlijk interessant is?