NIEUWS #03
In het komende jaar zal ik een column schrijven voor filmtijdschrift Skrien. De column heeft van de redactie de wat nietzeggende titel Parallellen meegekregen. Nietszeggend of niet, het slaat de spijker op de kop want in elke column zoek ik overeenkomsten tussen films die "niets met elkaar te maken hebben". Uiteraard hebben de films weldegelijk minstens een overduidelijke overeenkomst want anders zouden mijn "parallellen" niet verde komen dan eenzelfde gebruik van licht, overeenkomstige locaties of het feit dat mensen de hoofdrollen vertolken (in plaats van, laten we zeggen, otters of vleermuizen).
In het eerste nummer van dit jaar besprak ik Lodge Kerrigans Keane uit 2004. Deze voor een appel en een ei gedraaide psychologische thriller heeft de Nederlandse bioscopen nooit bereikt en de dvd is momenteel alleen via import verkrijgbaar. Ik was dan ook verheugd om te horen dat het dvd-label van De Filmfreak zich over dit juweeltje zal ontfermen. Gaat dat het komende jaar zien!
Keane vergeleek ik met Polanski's klassieker Repulsion. De eerste keer dat ik deze film zag, was in Filmtheater De Fabriek. Toen ik de filmzaal verliet, was ik zo onder de indruk dat mijn trillende benen een akelige misstap maakten. Ik lazerde een flink eind van de trap af en heb vervolgens een uur lang gehuild. Tien jaar later heeft de film niet aan impact ingeboet.
In het huidige nummer van Skrien, momenteel verkrijgbaar in de betere boekhandel, vergelijk ik Theo van Goghs 06 met Sleuth van Jospeph L. Mankiewicz. Hierbij zijn het niet de ontspoorde hoofdpersonages die de belangrijkste overeenkomst vormen maar het feit dat beide films op een toneelstuk werden gebaseerd. De cast telt in beide gevallen slechts twee acteurs en ook het aantal locaties is tot een minimum beperkt. Verder is het flink zoeken naar overeenkomsten tussen het eenvoudige liefdesdrama van Van Gogh en Mankiewicz' tragikomische kat-en-muis-spel. Maar dat beide films de moeite van het kijken waard zijn, spreekt voor zich.
