Blog of sterf

Los het onoplosbare mysterie van Marple op of verdiep je in Het Gat van Zaanstad.

Het nieuwste nummer van het fototijdschrift Capricious is een zogeheten "poster issue" en is een ode aan het dier. Een van mijn foto's - een fictief maar allerschattigst huisdier - is hierin gepubliceerd, op posterformaat dus.
De launch van Capricious #8 is komende vrijdag, maar dan wel in New York. Daarna zal het tijdschrift ook in Nederland te verkrijgen zijn.

In de komende Groene Amsterdammer wederom een filmrecensie'tje van mijn hand waarin ik Michel Gondry's Be Kind Rewind bespreek. Je kunt de geredigeerde versie hier lezen. Hieronder de oorspronkelijke tekst.

Be Kind Rewind

Wie weleens in de onuitputtelijke beeldbank van YouTube verdwaalt, stuit geheid op het een of andere kunstig in elkaar gedraaide amateurfilmpje. Of het nu gaat om een videoclip, een inventieve remake van een blockbuster of een hilarische stop action animatie, het is welhaast onmogelijk om niet gecharmeerd te raken van al dit ijverige gefröbel. In het geval van regisseur Michel Gondry werd deze amateurcultus zelfs de belangrijke inspiratiebron voor zijn nieuwste film.

Be Kind Rewind speelt zich af rond een ouderwetse videotheek in een zwarte wijk in New Jersey waar door een idioot toeval alle VHS-banden worden gewist. Voor videotheekmedewerker Mike (rapper Mos Def) en zijn vriend Jerry (Jack Black) zit er niets anders op dan alle films opnieuw te filmen, en wel met zichzelf in de hoofdrollen.

Het is een verheugende premisse, vooral als je de art direction van Gondry’s eerdere films (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, The Science of Sleep) voor de geest haalt. En toegegeven, de remakes die Jerry en Mike in Be Kind Rewind maken, zijn nagenoeg briljant. Ghostbusters, Driving Miss Daisy, 2001: A Space Odessey; al deze klassiekers krijgen Mike en Jerry’s amateurbehandeling. Hun tomeloze inventiviteit weerspiegelt in deze scènes de onuitputtelijke creativiteit van Gondry. Want of je nu creëert vanuit een innerlijke drang of omdat er een rij klanten voor je videotheek staat te trappelen: kunst wordt geboren uit noodzaak. Het levert in Be Kind Rewind een handjevol innemende momenten op. Als de twee jonge filmers een nachtscène willen schieten op een moment dat het nog licht is, doen ze dat door in negatief te filmen. Dat hun hoofd dan ook negatief in beeld komt, is makkelijk op te lossen. Ze maken negatieve kopieën van hun gezicht en gebruiken deze A4’tjes als maskers.

Toch is er iets mis met Be Kind Rewind, zoals er ook al iets mis was met The Science of Sleep. Eerder werkte Gondry samen met de begenadigde scenarist Charlie Kaufman (Being John Malkovich), wat resulteerde in Gondry’s debuutfilm Human Nature en zijn grote doorbraak Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Nu de regisseur zijn eigen scenario’s schrijft, wordt zijn ongekende gevoel voor detail toch een beetje teniet gedaan door onzinnige dialogen, nutteloze plotlijntjes en het geschmier van Jack Black, een acteur die pas echt goed is als hij door een regisseur in toom wordt gehouden. In Eternal Sunshine paste clown Jim Carrey zijn spel aan het gevoelige script aan, en ook de art direction stond in dienst van het verhaal. In Be Kind Rewind dient Gondry’s eigenzinnige esthetiek niet langer als ondersteuning van een ijzersterk script maar moet het de hoofdmoot van de plot zien te vormen. Op het moment dat een film op louter visuele krachtpatserij leunt, verwordt het al gauw tot eendimensionale cinema. Be Kind Rewind is misschien een heel charmante komedie, met een hartverwarmende moraal bovendien, maar het heeft het vluchtige karakter van de videoclips waar Gondry zijn carrière als regisseur ooit mee begon.